+လာေရာက္ၾကသူမ်ားအားလုံး ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ပါး ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ပါေစ

+ရင္းႏွီးခ်စ္ၾကည္စြာျဖင့္

+မင္းစိုးစံ(အေဝးေရာက္ ကရင္ဒုကၡသည္တဦး)

+ရွင္မဟာသီလဝံသ ၏ ကဗ်ာ

+ငါသာငါထက္ မာန္မတက္ႏွင့္

+အထက္ေနမင္း ေလးကြၽန္းခ်ဥ္းလည္း

+မလင္းတိမ္တိုက္ တစ္ကြၽန္းမိုက္၏

+ႏိႈင္းလိုက္သည္သာ ဤအရာကို

+ပညာရွိက သတိရလိ႔မ္။

+(ရွင္မဟာသီလဝံသ)

Saturday, January 9, 2010

ေကာင္းလိုက္တဲ့ အမွတ္သည္းေျခ

ေကာင္းလိုက္တဲ့ အမွတ္သည္းေျခ
(မင္းစိုးစံ)

ဟိုးတခါတုန္းက အင္မတန္မွတ္ဥာဏ္နည္းလြန္းတဲ့ လူငယ္ေလးတေယာက္ရွိပါသတဲ့၊ ဘယ္ေလာက္မွတ္ဥာဏ္ နည္းသလဲဆိုရင္ ဘာတခုမွသင္ေပးလို႔မရ,ႏိုင္ေအာင္ကို ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ သူ႔ေက်ာင္းေနဘက္ေတြဟာ တ တန္းၿပီးတတန္းေအာင္သြားၾကေပမယ့္ သူကေတာ့ ဝ,တန္းပုဒ္ကေနမတက္ႏိုင္ရွာဘူးတဲ့။
တေန႔မွာေတာ့ ဆရာလုပ္တဲ့သူက သူ႔ကိုႏႈတ္တိုက္(အလြတ္)ေျပာဘို႔ စကားတခ့်ိဳကို မနက္ ျဖန္ေက်ာင္းတက္ ရင္ သင္ထားတဲ့အတိုင္း ျပန္ရြတ္ျပရ,မယ္ဆိုၿပီးသင္ေပးလိုက္သတဲ့။

“ငါဟာ မင္းရဲ့ဆရာ၊ မင္းဟာ ငါ့ရဲ့တပည့္၊ မင္းေဘးနားမွာထိုင္ေနတာ မင္းရဲ့သူငယ္ခ်င္း”

အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ သူ႔အေဖက ဒီေန႔ေက်ာင္းမွာ ဘာေတြသင္ခဲ့သလဲ? လို႔ေမးေတာ့ သူ႔အေဖနဲ႔အေမရဲ့ ေရွ႕ မွာ ေက်ာင္းက ဆရာသင္ေပးတဲ့အတိုင္း အေဖနဲ႔အေမကို ရြတ္ဆိုျပသတဲ့။ ဒီေတာ့ အေဖလုပ္သူက မွတ္ဥာဏ္ နည္းတဲ့သားျဖစ္သူအတြက္ စိုးရိမ္တႀကီးျဖစ္သြားၿပီး မင္းေျပာတာမွားေနတယ္၊ အေသအျခာမွတ္ထားလို႔ဆိုၿပီး သူ႔ သားကိုျပန္ေျပာျပရွာသတဲ့။
ေက်ာင္းခန္းထဲကိုေရာက္ေတာ့ ဆရာျဖစ္တဲ့သူက မေန႔က သင္ေပးလိုက္တာ ျပန္ဆိုျပပါဆိုေတာ့ အဲဒီေက်ာင္း သားေလးဟာ ဆရာသင္ထားတာကို ေမ့သြားၿပီး သူ႔အေဖေျပာျပတဲ့အတိုင္း ရြတ္ဆိုျပလိုက္ပါေရာတဲ့။

“ငါဟာ မင္းရဲ့အေဖ၊ မင္းဟာငါ့ရဲ့သား၊ ငါ့ေဘးနားမွာထိုင္ေနတာ ငါ့မိန္းမ”

က်ဳပ္ငယ္ငယ္တုန္းက ႐ုပ္ေျပာင္တခုမွာ ဘတ္ခဲ့ရဘူးတဲ့ စာသားအခ့်ိဳကို ျပန္ေရးျပလိုက္တာပါ၊ ေရးတဲ့သူကို မမွတ္မိေတာ့တဲ့အတြက္ နာမည္ေဖၚမျပႏိုင္တာကို နားလည္ခြင့္လႊတ္ေစလိုပါတယ္။

မင္းစိုးစံ
အေဝးေရာက္ ကရင္ဒုကၡသည္တဦး

ဖတ္ဖို႔ ေရွ႕တြင္ရွိေသးသည္-ႏွိပ္ပါ....

Friday, January 8, 2010

တံခါးတခ်ပ္ကို လွပ္ၾကည့္စဥ္(အပိုင္း ၃)

ဓါတ္္ပုံ ဖူ႔ေယာင္ဟဲ့

တံခါးတခ်ပ္ကို လွပ္ၾကည့္စဥ္(အပိုင္း ၃)
(မင္းစိုးစံ)

ဒီညမွာမွ
ႏွင္းေတြက
ခါတိုင္းညေတြထက္
ပုိေၾကြျပေနသလိုပဲ။

ဘာလိုလိုနဲ႔
ျပာသိုေတြဆန္းခဲ့တာ
ဒါပါနဲ႔ဆို
အႀကိမ္ ခုနစ္ဆယ္ကုိ ေက်ာ္လာခဲ့ၿပီ။

ပန္းခ်ီကားက
လုံးဝ,မပီျပင္ေသးဘူး။

ျပင္ႏိုင္ဘို႔ေဝးတဲ့ဥတုေတြေၾကာင့္
စုတ္တံအေမြးေတြ က့်ိဳတို႔က်ဲတဲ
ေဆးခြက္ေတြ ဖ႐ိုဖရဲ
ေဆးရည္(ေရ)က မာခဲခဲ
ပိတ္စ,က်ေတာ့ ေပေပါက္ၿပဲ
ေဘာင္ေတြက ဖြါလံက်ဲ
ေထာက္(ေဒါက္)တုိင္ေတြက ေျမ့တဲတဲ။

ဒီၾကားထဲ ႏွာေစးျပေနၾကတဲ့
ကင္ဆာသမားေတြက
သင္း(ဒင္း)တို႔ ဆက္ဆြဲၾကမယ္ဆိုပဲ။

ဒီေထာက္(ေဒါက္)နဲ႔ ဒီေဘာင္
ဒီပိတ္စ,နဲ႔ ဒီစုတ္တံ
ဒီေဆးခြက္နဲ႔ ဒီေဆးရည္(ေရ)
ႏွာေစးျပေနၾကတဲ့
ကင္ဆာသမားေတြရဲ့ပန္းခ်ီကား
က်ဳပ္….မစဥ္းစားရဲဘူး။

မင္းစိုးစံ
(အေဝးေရာက္ ကရင္ဒုကၡသည္တဦး)

ဖတ္ဖို႔ ေရွ႕တြင္ရွိေသးသည္-ႏွိပ္ပါ....

Tuesday, January 5, 2010

၂၀၀၉ ခုႏွစ္ အႏုပညာေလာက

2009 ခုႏွစ္ အႏုပညာေလာက
ကိုေက်ာ္ေအာင္လြင္ (VOA Burmese Section.)

2009 ခုႏွစ္အတြင္းႏိုင္ငံတကာ အႏုပညာေလာကမွာ တအံ့တၾသ အျဖစ္ရဆုံးသတင္းကေတာ့ POP ဂီတဘုရင္ အဆိုေတာ္ Michael Jackson ႐ုတ္တရက္ကြယ္လြန္သြားတယ္ဆိုတဲ့ သတင္းပါပဲ။ တကမၻာလုံးက ဂီတ,သမား ေတြေရာ Michael Jackson ရဲ့ပရိႆတ္ေတြကေရာ ပါရမီထူးတဲ့အႏုပညာရွင္တဦး အရြယ္ေကာင္းမွာေၾကြ လြင့္ခဲ့ရတဲ့အတြက္ အထူးပဲဝမ္းနည္းေၾကကြဲခဲ့ၾကပါတယ္။
Photo by; google

ရန္ကုန္ၿမ့ိဳမွာလည္း Michael Jackson ရဲ့အမွတ္တရ,အခန္းအနားတခုလုပ္ၿပီးေတာ့ သူ႔ရဲ့သီခ်င္းေတြနဲ႔ က,ခုန္ခဲ့ ၾကပါေသးတယ္၊ Michael Jackson ကြယ္လြန္သြားခဲ့တယ္ဆိုေပမယ့္ ေရရွည္ခံမယ့္ သီခ်င္းေတြကိုေတာ့ သူက အေတာ္မ်ားမ်ားခ်န္ထားခဲ့တာပါ။
ျမန္မာျပည္မွာလည္း ထင္ရွားတဲ့အႏုပညာသမားေတြ ဒီႏွစ္အတြင္း အေတာ္မ်ားမ်ားကြယ္လြန္သြားခဲ့ၾကပါတယ္၊ အဲဒီအထဲက အထင္ရွားဆုံးပုဂၢိဳလ္တဦးကေတာ့ အဆိုေတာ္႐ုပ္ရွင္သ႐ုပ္ေဆာင္ ေဇာ္ဝမ္းပါ။
ဓါတ္ပုံ မုိးမခ

“သူဟာ သေဘာသကာယေကာင္းတဲ့လူ အလုပ္လုပ္တဲ့အခါမွာ ေျပာလို႔ဆိုလို႔တြဲၿပီးေတာ့လုပ္လို႔ေကာင္းတဲ့ ပ ညာသည္တေယာက္ျဖစ္ပါတယ္၊ ဥပမာ စကားေျပာပုံေရာ သူလြမ္းပုံေရာ သူေပ်ာ္ပုံေရာ ဒါမ်ိဳးေတြအကုန္ သူ႔ နည္းနဲ႔သူပဲ သူဟာေတာ္ေတာ္သီးျခားအမူအရာရွိတဲ့လူဗ်၊ ကိုယ္ပိုင္အရာ ကိုယ္ပိုင္အႏုပညာရွိတာကိုပဲ ခ်ီးက်ဴး ၿပီးေတာ့ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ေဇာ္ဝမ္းဟာ သူလုပ္ႏိုင္တာရဲ့ တဝက္ေလာက္ပဲ လုပ္သြားရပါတယ္”
႐ုပ္ရွင္ဒါရိုက္တာ အကယ္ဒမီဝင္းေဖက မင္းသားေဇာ္ဝမ္းအမွတ္တရ, ေျပာသြားခဲ့တာပါ၊ သၾကၤန္မင္းသားလို႔ အေခၚခံရ,တဲ့ ေဇာ္ဝမ္းကလည္း ေရရွည္ခံမယ့္ သၾကၤန္သီခ်င္းေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားခ်န္ရစ္ထားခဲ့ပါတယ္။
ဒီမုိကေရစီအေရးေဆာင္ရြက္မႈေတြေၾကာင့္ ျမန္မာစစ္အစိုးရ,က အႏုပညာဖန္တည္းခြင့္ေတြ ပိတ္ပင္ခံထားရတဲ့ သူေတြထဲက ကဗ်ာဆရာႏွစ္ဥိးဟာလည္း ဒီႏွစ္အတြင္း ကြယ္လြန္သြားခဲ့ပါတယ္၊ November လထဲမွာပဲကြယ္ လြန္ခဲ့တာကေတာ့ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွည္တဦးလည္းျဖစ္တဲ့ ကဗ်ာဆရာ ဗန္းေမာ္ညိဳႏြဲ႔ပါ၊ ေနာက္တ ေယာက္ကေတာ့ အင္းဝၿမိ့ဳက ကဗ်ာဆရာ ၾကည္ေအာင္ပါ။
“စည္းနဲ႔ေဗ်ာက္ ခၽြင္ေခါက္
ေမ်ာက္ကားမင္းသား
ဧဟိတ္ေက်ာ္ လမ္းေပၚသြား
လူကား သူေတာင္းစား။
ဒီကဗ်ာရဲ့ေခါင္းစဥ္က လူတေယာက္ ေမ်ာက္တေကာင္ ဒါ ဗမာျပည္ရဲ့႐ုပ္ျပလည္းျဖစ္တယ္၊ အခုျဖစ္ေနတာက ေမ်ာက္ေတြက မင္းသားေတြျဖစ္ေနၿပီးေတာ့ လူေတြက သူေတာင္းစားျဖစ္….”
ဓါတ္ပုံ မိုးမခ
လူစင္စစ္မွ ေတာင္းစားဘဝ,သို႔ေရာက္ေနရပုံ

ဆရာၾကည္ေအာင္မကြယ္လြန္ခင္က သူကိုယ္တိုင္ရြတ္ဆိုခဲ့တဲ့ကဗ်ာကိုၾကားခဲ့ရ,တာပါ
ျမန္မာျပည္နဲ႔သက္ဆိုင္ တဲ့ ႏိုင္ငံတကာအႏုပညာလႈပ္ရွားမႈ တခုကေတာ့ ကမၻာေက်ာ္ ROCK ေတးဂီတ,အဖြဲ႔ တခုျဖစ္တဲ့ U2 အဖြဲ႔က,သူတို႔ရဲ့ဒီႏွစ္ႏိုင္ငံတကာ လွည့္လည္ေဖ်ာေျဖပြဲေတြမွာ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ကမၻာကိုအသိေပးစည္း႐ုံးလႈံ႔ေဆာ္ခဲ့တာပါပဲ။
ဒီႏွစ္မွာ ျမန္မာ့အႏုပညာေလာက,အတြက္ ေကာင္းသတင္းတခုကေတာ့ ျမန္မာ့ပန္းခ်ီကားေတြဟာ ျပည္ပ,မွာ ထက္ ျပည္တြင္းမွာပိုၿပီးေရာင္းေကာင္းေနတယ္ ဆိုတာပါပဲ၊ ပန္းခ်ီနဲ႔ဆက္စပ္လို႔ရတဲ့ Performance Art ဆိုတာ နဲ႔ Installations Art ဖန္တည္းမႈေတြက ဒီႏွစ္အတြင္းျမန္မာျပည္မွာ သိသိသာသာထြန္းကားလာတယ္လို႔ ဆိုရ မွာပါ။
ႏိုင္ငံတကာအႏုပညာသမားေတြ ျမန္မာျပည္ကိုလာၿပီးေတာ့ ျမန္မာ့အႏုပညာသမားေတြနဲ႔တြဲဖက္ၿပီးေတာ့ တင္ ဆက္မႈေတြ လုပ္ခဲ့ၾကပါတယ္၊ ျမန္မာျပည္က အႏုပညာအုပ္စုေတြျဖစ္ၾကတဲ့( The Own Pressure Group)နဲ႔ New Zero Art Group တို႔ကေနၿပီးေတာ့ စီစဥ္ခဲ့ၾကတာပါ။
ေနာက္တခါ ျမန္မာ့ဂီတ,ေလာက,မွာ သီခ်င္းေရးသမား ၁၉ဦးဖြဲ႔စည္းတည္ေထာင္ထားတဲ့ MCLC အႏုပညာ ထုတ္လုပ္ေရးကုမၸဏီက သူတို႔ေရးစပ္ထားတဲ့သီခ်င္းေတြကို အခ,ေၾကးေငြယူၿပီးေတာ့ ေဖ်ာ္ေျဖတင္ဆက္မယ္ ဆိုရင္ ျပည္တြင္းမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ျပည္ပ,မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ သီခ်င္းေရးစပ္ခ,ေတြကိုေပးေဆာင္ဘို႔ေတာင္းဆိုသြားၾကမယ္ လို႔ဆိုပါတယ္၊ ဒီအစီအစဥ္ကို အခုလာမယ့္ 2010 ႏွစ္ဆန္းတာနဲ႔ စ,ပါလိမ့္မယ္၊ ဂီတ,ပြဲတခုလုပ္လို႔ရွိရင္ သီခ်င္း သီဆိုတဲ့သူေတြ တီးခပ္တဲ့သူေတြနဲ႔ ပြဲကိုစီစဥ္တဲ့သူေတြပိုက္ဆံရ,ေပမယ့္ သူတို႔ေဖ်ာ္ေျဖခဲ့တဲ့ သီခ်င္းေတြကိုေရး စပ္ေပးတဲ့ ေတးေရးသမားေတြအတြက္ ဘာမွမရ,လို႔ ဒီအခြင့္အေရးကိုေတာင္းဆိုဘို႔ႀကိဳးစားၾကတာပါ။
ျမန္မာ့ဂီတ,ေလာက,မွာ ဒီႏွစ္အတြင္း ေနာက္ထပ္ထူးျခားတာတခုကေတာ့ Nargis နာဂစ္မုန္တိုင္း ကူညီကယ္ ဆယ္ေရးလုပ္ငန္းေတြမွာ ပါဝင္ကူညီခဲ့ၾကတဲ့ အႏုပညာရွင္ေတြအေတာ္မ်ားမ်ားထဲက ေတးသံရွင္ေလးဦးကို အ ေမရိကန္ ႏိုင္ငံမွာက်င္းပ,မယ့္ ၅၂ ႏွစ္ေျမာက္ Grammy ဂီတ,ဆုေပးပြဲအခန္းအနားကို တက္ေရာက္ဘို႔ဘိတ္ ၾကားခံခဲ့ရတာပါ၊
သူတို႔ကေတာ့ အဆိုေတာ္ဆုံသင္းပါ၊ ကဗ်ာဘြဲ႔မွဴး၊ မီးမီးခဲ နဲ႔ ထူးအယ္လင္းတို႔ျဖစ္ပါတယ္၊ သူတို႔အားလုံးဟာ တိုင္းရင္းသားအဆိုေတာ္ေတြပဲျဖစ္ၾကၿပီးေတာ့ ဒါဟာျမန္မာ့ဂီတ,အႏုပညာရွင္ေတြထဲက Grammy ဆုေပးပြဲကုိ ပထမဦးဆုံးတက္ေရာက္ခြင့္ရ,ၾကမယ့္ သူေတြလည္းျဖစ္ပါတယ္။
ဓါတ္ပုံ မိုးမခ
ဆရာ နီကိုရဲ

ဒီႏွစ္ထဲမွာ ျမန္မာ့စာေပေလာက,က ထင္ရွားတဲ့စာေရးဆရာႏွစ္ဦး ကြယ္လြန္ခဲ့ပါေသးတယ္၊ တိုက္တိုက္ဆိုင္ ဆိုင္သူတို႔ႏွစ္ဦးဟာ ဟာသ,နဲ႔သေရာ္စာေပေတြ ေရးသားၾကတဲ့သူေတြပါ၊ တဦးက စာေရးဆရာနီကိုရဲ ျဖစ္ၿပီး ေတာ့ ေနာက္တဦးကေတာ့ ဆရာအီၾကာေကြးျဖစ္ပါတယ္။
ဓါတ္ပုံ မိုးမခ
ဆရာ အီၾကာေကြး

ျမန္မာျပည္တြင္းမွာ ခိုးကူးေခြေတြေၾကာင့္ ဂီတ,ေလာက,အေျခအေနယိမ္း႐ိုင္ေနရ,တယ္ဆိုေပမယ့္ ႏိုင္ငံတကာ မွာေရာက္ေနၾကတဲ့ ျမန္မာမိသားစုေတြစီကို ျပည္တြင္းက အဆိုေတာ္ေတြ၊ အက,သမားေတြ လာၿပီးေတာ့ေဖ်ာ္ ေျဖတင္ဆက္တာ ဒီႏွစ္မွာလည္းအေတာ္မ်ားမ်ားရွိခဲ့ပါတယ္။
ျမန္မာ့အိမ္နီးခ်င္း အိၿႏၵိယႏိုင္ငံက ဆင္းရဲသားရပ္ကြက္ တခုအေၾကာင္းကိုအေျခခံၿပီး ႐ိုက္ကူးထားတဲ့ Slumdog Millionaire ဆိုတဲ့႐ုပ္ရွင္ကေတာ့
Slumdog Millionaire ထဲက ဇာတ္ဝင္ခန္း တခန္း
photo by google
အခုႏွစ္ဆန္းပိုင္းမွာပဲ Hollywood ကခ်ီးျမွင့္တဲ့ Oscar ဆုေတြရ,ခဲ့တဲ့အေၾကာင္းနဲ႔ပဲ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္အတြင္း အႏုပညာေလာက,ရဲ့ ထူးျခားမႈေတြအျဖစ္ စုစည္းတင္ဆက္လိုက္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။
VOA Burmese Service အႏုပညာ မိုးေကာင္းကင္က႑ကေန ကိုေက်ာ္ေအာင္လြင္တင္ျပသြားတာကို နားေထာင္ၿပီး တဆင့္ျပန္ေရး သားတင္ျပထားတာပါ။

မင္းစိုးစံ
အေဝးေရာက္ ကရင္ဒုကၡသည္တဦး

ဖတ္ဖို႔ ေရွ႕တြင္ရွိေသးသည္-ႏွိပ္ပါ....

ေသၿပီဆရာေရ (ေျမႀကီး)

ဓါတ္ပုံကို မိ္ုးမခသတင္းလႊာမွ ကူးယူေဖၚျပျခင္းျဖစ္ပါသည္

ေသၿပီဆရာေရ
(ေျမႀကီး)

ရင္မခုန္တဲ့သူရွိလား
ရွိတယ္ဆုိရင္
ဒီလူဟာ
ေသၿပီ...ဆရာေရ။

အတၱနဲ႕ရွင္သန္
ရင္ခုန္ေနသူခ်ည္းပဲ
ဘယ္သူျငင္းမလဲ
ေျပာၾကည့္လုိက္ပါ
မဟုတ္ခဲ့ရင္
ေသၿပီ..ဆရာေရ့။

ရင္ခုန္သူတုိင္း
အသက္ရႉေနတယ္
အသက္ရႉသူတုိင္း
ရင္ခုန္ေနမယ္
ဒါကုိ..ျငင္းမလား
ျငင္းၾကည့္လုိက္ပါ
မဟုတ္ခဲ့ရင္
ေသၿပီ..ဆရာေရ့။

ေျမႀကီး
Post By: myaegyi ,22 dec 2009
ကဗ်ာကို ေျမႀကီးဘေလာ့ဂ္ ကေနကူးယူေဖၚျပထားတာျဖစ္ပါတယ္။

ဖတ္ဖို႔ ေရွ႕တြင္ရွိေသးသည္-ႏွိပ္ပါ....

Monday, January 4, 2010

ယိက္ယိက္ ဏု္ဆိုဒ္မု္လင္မာၟ အု္ဏါင္း ဏီ့

ေကႜါဟ္ေဍခဦုအု္ဟွင္ အွ္လု္ ဆု္ယါင္ၟလါင္လံင္အု္ဖင့္လး

ယိက္ယိက္ ဏု္ဆိုဒ္မု္လင္မာၟ
စ၀္ေထါဟ္တြၚ (ကႜဳံပိုင္ၟ)

ဖႜဳံဆိုဒ္ေဖါဟ္သီး ကို၀္အု္ဟွာ အွ္ဆံင္းလာၟဆၚ၊ အု္ယို၀္လု္႓ႜင္ မု္လ၀္ထါင္ယွံင္႓းသာဆု္ဟွာင္ၟဆု္စံင္းဏွ္ ဆာကႜဳ္ သာေဍ ဆု္မာလံင္အင္းလံင္(ျဖစ္ကတတ္ဆန္းလုပ္ေဆာင္မႈ) လု္မိင္ဏွ္ေဆ၀္ၟလွ္၊ ဆု္လု္ မာလံင္အင္းလံင္ဆု္ယို၀္ ယူ႔ယာၟေဏ၀္ၟေသွ္သီးလု္ကါဍၚ လင္ခါင့္ထုက္ လင္ဆို၀္ေဖါဟ္လင္ဆို၀္လီ ဆု္လု္ေယွ၀္လု္႓း႓းလု္ဖး မာပ်ဳက္ေ၀့ ထံင္လု္ အု္ယုက္အုဂ္(ေသသည္အထိ) ေဆ၀္ၟလွ္။
ဆု္လု္ေဖါဟ္သးယို၀္ သာယွာၟေအအင္းသံင္းစၚ႓ို၀္ လု္ဆံင့္ဏး႓းလာၟဏင့္ ေ႓့သာယွာၟဟွယ္ဖႜဴၟဟွယ္၀ါသို၀္ ေယါ၀္ၟေလါဟ္မာဍံင္ပ်ဳက္ေ၀့ ကို၀္မိင္ကို၀္စိင္(က်ိင္)လုက္ဆိင့္လုက္ခႜါေဆ၀္ၟလွ္။
အု္ေခါဟ္စံင္ဏွ္ ဏု္ကဲအု္ေခါဟ္အု္ဏာၟ ဏု္တၚေခါဟ္တၚဏာၟလု္ဟွာ ဏု္ေအမာလံင္အင္းလံင္ဆု္စၚ႓ို၀္ ဏု္ထီ ဏု္ဖဲႜါ ဏု္ေဖါဟ္ဏု္လီသီးလု္ဖး မု္ေယါ၀္ၟဍံင္မု္မာပ်ဳက္ေ၀့အု္ေခါဟ္စံင္ မဲြါမု္ေဟွ၀္ေဏ၀္ၟပု္ဆိုဒ္အု္ဟွင္ၟဟွ ဏွ္ စွ္ဆံင့္မံင္းလင္႓းလာၟကို၀္ဟွာေဍဆၚ။
ပု္ယွာၟလု္အု္၀ီၟ သံင္းေလါဟ္အု္ေဖါဟ္လီ ေဍလု္၀ၚ ေ႓့ေသွ္သို၀္လဲစၚ႓ို၀္

ထီ့ကါင္းဏွ္ ေလ၀္႓းလု္ေဃွ၀္
ဟု္ေအေလ၀္ ဟု္သာ၀ုဲၟေမ၀္
ေယါ၀္ၟလင္ဍး ဏု္ခင္းေအေဟွ၀္
ခင္း႓းကိုင္ ဏု္ေဏ၀္ၟေဍေစ၀္

ေ႓့သို၀္ ပု္ယွာၟသံင္းေလါဟ္ပု္သို၀္ ဆု္လု္ထီ့ကါင္းယို၀္ မဲြါဆု္ဏွ္လဲ?

ဆု္လု္မဲြါလု္တဝ္႓းလု္ဖး ဆ္ုမာလံင္အင္းလံင္ဆု္သီးလု္ဖး ပၞာ့ေ႓့ထီ့ေခႜါဟ္ကါင္းသို၀္ေဆ၀္ၟလွ္၊ ဆုိဒ္ဃွာၟဃွံင္ဆု္ ဃွီ႔ဆ္ုလာလု္ဖး ပု္ေအသာကုဲ ပု္ေအပါထု္ယ၀္ၟစၚ႓ို၀္ အင္း႓းအု္ဆးေအးေဆ၀္ၟလွ္၊ အု္ေခါဟ္စံင္ဏွ္ ပု္ဖီ့ဖူ႔ထူ႐ူ႔မုင္ၟ ႓်ာလု္ဖး မ၀့္ဃွင္ေဍပု္ခင္း (ပု္ဆိုဒ္အ္ုထၚအု္႓ံင္) ဏွ္တာၟ ပု္ေအေယါ၀္ၟေဟွ၀္ ပု္ဆု္ဃွီ႔ဆု္လာၟထူ႐ူ႔မုင္ၟ႓်ာ စၚ႓ို၀္ ထံင္မူၟလု္ဏီ ဆု္႓းကိုင္ထုက္ပု္ဆု္ဃွီ႔ဆု္လာယို၀္ မု္ေဍါဟ္ယွာၟထင္းထ၀့္ေဏ၀္ၟေ၀့ပု္ေဆ၀္ၟလွ္။
ဆု္လု္ယွာၟလု္ဖႜဳံသီးယုိ၀္ လ၀္ဆု္ေဍအု္ဍံင္ေဆ၀္ၟလွ္၊ ပု္ေအလု္ပါတိင့္႓း ပု္ေအလု္ပါကာ႓း စၚ႓ို၀္ဍဴ ဆု္ကးဆု္ဟွယ္ ေဍဆု္ဒၵဳက္နဳင့္ဏာသီးလု္ဖး ပု္မု္ဍးပၡံင္ၟ(ရင္ဆိုင္ႀကံဳေတြ႔) ေ၀့ထီ့ထီ့ဆာဆာေဆ၀္ၟလွ္။
ပု္ယွာၟလု္၀ီၟခါ့ဍးအို၀္ မာလံင္အင္းလံင္ဆု္ေအး၊ မု္အင္းဆု္လု္မိင္မိင္ေဆ၀္ၟစၚ႓ို၀္ အင္းကိင္ဟွံင္မ အင္းေ၀့ေဆ၀္ၟ လွ္၊ အ္ုဍံင္လု္မိင္ ဃွဳဂ္လု္ဃွဳဂ္ အု္ဏင့္ဆါၟလု္အွ္႓းဏင့္ မု္အင္း႓းသာစၚ႓ို၀္ လ၀္ဟွိဳင့္ေ၀့ေအဟွံင္မ အင္းကိင္း အင္းေ၀့ေဆ၀္ၟလွ္၊ စင္လု္ဖႜဳံး(တဲအိမ္)ဖိုင္ အု္ဏင့္ဆါၟေအလု္အွ္႓းဍဴ မု္အင္း႓းသာေမ၀္ေဆ၀္ၟစၚ႓ို၀္ အုဲးထင္းထီ့ (ေရျဖည့္ေပးျခင္း)လု္ ဍၚနံဳၟဖိုင္(ေရအိုး)၊ အင္းဖႜါသိင္းမူၟ(ထင္းခြဲျခင္း) ဟွံင္မ အင္းဖံင့္အင္းေမ၀္ဟွံင္ အင္းေ၀့ ေဆ၀္ၟလွ္၊ အင္းဖံင့္အင္းထိင္ၟအင္းအ၀္သယ္ေအဟွံင္ဍဴ အုဲးဃွဦဳေဖွ္ထါင္ေ၀့ထီ့ဏွ္ေဆ၀္ၟလွ္၊ေ႓့သို၀္စင္(က်င္)ဆါၟ မု္ေသွ္ယါ့သို၀္အု္ဟွင္ၟ မာဏါင္းေ၀့ဆု္လု္မိင္ေဆ၀္ၟလွ္။
လု္ယါ့ခါ့ (အတိတ္ကာလ) ပု္ယွာၟသီးလ္ုဖး အု္ေဒၢတ္ပု္၀ါ(အက်င့္စာရိတၱ) သီးလု္ဖးအွ္၀ယ္လာၟဏင့္ ခါ့စူးယါ့ (ပစၥဳပၸန္ကာလ) ယို၀္ ပု္လု္ဖးမဲြါမာပ်ထဦု႔ မု္အွ္ဍၚဟွ ဏွ္လ၀္႓းေအးေဆ၀္ၟ။
ကု္ယဲါ မႝီဟ္လု္ဟွာအု္စူးဖံင္းခင္းမာ(လူတဦး၏ကိုယ္ပိုင္ပစၥည္း) သီးမ ဍဴးယွံင့္(ေရွာင္ၾကဥ္)ဍၚစၚ႓ို၀္ မႝီဟ္အးဟွာ အု္စူးဖံင္းခင္းမာ(လူအမ်ားစုပိုင္ပစၥည္း) လု္ဖးစၚ႓ို၀္ မု္ပါေဍါဟ္ယုဂ္ယာန္း(ေလးစားလိုက္နာျခင္း)ဖ၀္ၟ႓ုဂ္လဲဏွ္ ပု္ဆံင့္မံင္းမု္႓းေ၀့ေဆ၀္ၟလွ္။
ဖႜဳံဆိုဒ္သာ႓င္း အဲဆု္ဃွီ႔ဆု္လာဆါၟသီးကို၀္ဟွာေဍဆၚ၊ ပု္ဆိုဒ္ထိုင့္ဆိုဒ္သာ့ အု္သာ႓ံင္ ေကႜါဟ္ေဍခုဦ အု္ဟွင္ ေအအွ္လု္ ဆု္ယါင္ၟလါင္လံင္အု္ဖင့္လးစၚ႓ို၀္ ဏု္လု္ဟွာ ဏု္သာမု္အွ္ ေ႓့ေသွ္သို၀္လဲ? ဏု္မု္မာေ႓့ေသွ္သို၀္လဲ? တင္ဆိုင့္ထါင္(အေျဖ) မု္ေသွ္ေဆ၀္ၟဟွ? လု္ခါင့္စူးယါ့(ေနာင္အနာ ဂါတ္) ဆု္မာလံင္အင္းလံင္ဆု္ ေအအွ္အး အးေလံဍၚစၚ႓ို၀္ ယိက္ယိက္ဏု္ဆိုဒ္ မု္လင္မာၟေ၀့ေဆ၀္ၟလွ္။

စ၀္ေထါဟ္တြၚ(ကႜဳံပိုင္ၟ)
ေကါ၀္ၾတာ္ ခင္းထၚလး

ဖတ္ဖို႔ ေရွ႕တြင္ရွိေသးသည္-ႏွိပ္ပါ....

ကရင့္ရိုးရာ အားကစားနည္းမ်ား အပိုင္း(၁)

မိန္္းကေလးေယာက္်ားေလး ခြဲကာ လြတ္လပ္ေရးေန႔ ၾကက္ဖ,ခြပ္ၿပိဳင္ပြဲ ဝင္ေနၾကစဥ္
(ဓါတ္ပုံ ေနၫႊန္း)
ဓါတ္ပုံကို ဧရာဝတီမွကူးယူေဖၚျပျခင္းျဖစ္ပါသည္
ႀကိဳးဆြဲတက္ပြဲ(စုဂ္ေလံထင္းဖႜီ)
(မင္းစိုးစံ)

ကမၻာအရပ္ရပ္မွာရွိေနၾကတဲ့ ကရင္လူငယ္ေမာင္မယ္မ်ားနဲ႔တကြ ကရင့္မ်ိဳးခ်စ္ပုဂၢိဳလ္မ်ားအားလုံး ေဘးဘယာ ေဝးကြာ၍ ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာက်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစ။
လူမ်ိဳးတုိင္းလူမ်ိဳးတုိင္းမွာ သူ႔ရဲ့ကိုယ္ပိုင္ စာေပယဥ္ေက်းမႈ၊ ကိုယ္ပိုင္ အႏုပညာယဥ္ေက်းမႈ၊ ဆိုတာေတြရွိၾက သလို ကိုယ္ပိုင္လက္မႈပညာေတြ၊ ကိုယ္ပိုင္အားကစားနည္းေတြရွိၾကပါတယ္၊ တခုပဲရွိတယ္ အဲဒါက ဘာလဲဆို ေတာ့ ဘယ္သူက ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္ေနရာမွာ ဘာေၾကာင့္ တည္ထြင္ကစားသလဲဆိုတာကို ခေရေစ့တြင္းက် မေျပာႏိုင္တာပါပဲ။
ႏွစ္သစ္မွာ ကရင္အမ်ိဳးသားထုတရပ္လုံးအတြက္ ကရင့္႐ိုးရာအားကစားနည္းေလးတခု ေရးသားတင္ျပပါရေစ။
ဒီအားကစားနည္းေလးကို ဆရာေတာ္ဦးသုႏၶရ ေျပာျပတာျဖစ္ပါတယ္။
ဘာေၾကာင့္႐ိုးရာအားကစားနည္းေတြကို တင္ျပရ,သလဲဆိုေတာ့ ကိုယ့္႐ိုးရာအားကစားနည္းမရွိပါလား ဆိုတဲ့အ ေတြးေတြနဲ႔ ကရင္လူမ်ိဳးျဖစ္ရ,တာကို၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကရင္ပါလို႔ေျပာရ,မွာကို ရွက္ေၾကာက္ေနတဲ့ ကရင္လူမ်ိဳး ေတြ သိမ္ငယ္မႈမရွိေအာင္ရယ္၊ ကရင့္ေန႔ထူးေန႔ျမတ္ေတြမွာ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲအျဖစ္ကစားၾကျခင္းအားျဖင့္ ႐ိုးရာအား ကစားကို ထိန္းသိမ္းရာေရာက္ေအာင္ဆိုတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္ေၾကာင့္ပါ။
ဆရာေတာ္ရဲ့ေမြးရပ္ေျမကေတာ့ မြန္ျပည္နယ္ ခလည္ တံခြန္တိုင္(ၿခိဳင့္ ဆင့္ေဖါဟ္ထုင္း)ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီအားကစားနည္းကို ေတြ႔ဆုံေမးျမန္းခန္းပုံစံမ်ိဳးနဲ႔တင္ျပမွ အဆင္ေျပမယ္လို႔ယူဆ,မိတဲ့အတြက္ အေမးအေျဖ လုပ္တဲ့အတိုင္းေရးသားတင္ျပမွာျဖစ္ပါတယ္။
ေမး။ ။ “ကရင္အမ်ိဳးသားေတြမွာ ကိုယ္ပိုင္အားကစားနည္းေတြမရွိဘူးလား”
ေျဖ။ ။ “ကရင့္႐ိုးရာအားကစားနည္းေတြ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္၊ မွတ္မိသေလာက္ေျပာရ,မယ္ဆိုရင္ နဘန္းပြဲ
( ပဲြါဏံင့္) ေခ်ာတိုင္တက္ပြဲ (ထင္းဆု္ထုင္း) လက္ေဝွ႔ပြဲ(ပဲြါေမဝ္) ၾကက္ဖ,ဝွက္ပြဲ(ဖါဆင့္ဖါ့) ဝါးလုံးျဖတ္ ေလွ်ာက္ပြဲ (ဝါင္ဝး) ႀကိဳးဆြဲတက္ပြဲ(စုဂ္ေလံထင္းဖႜီ)ေဘာလုံး႐ိုက္ပြဲ(ေဍါဟ္ဆု္သးဖႜံဳး) ဆိုတာေတြအ ျပင္ ေမ့ေတ့ေတ့ျဖစ္ေနတဲ့ တျခားအားကစားနည္းေတြလည္းရွိပါတယ္”

ေမး။ ။ “အဲဒီအထဲက ဆရာေတာ္အႀကိဳက္ဆုံးအားကစားနည္းေလးတခု ေျပာျပေပးဘို႔ေလွ်ာက္ထားေမးျမန္း ပါရေစ”
ေျဖ။ ။ “ဆရာေတာ္အေနနဲ႔ကေတာ့ အားကစားနည္းအားလုံးကို ႀကိဳက္ပါတယ္၊ အႀကိဳက္ဆုံးကေတာ့ လက္ ႐ုံးရည္နဲ႔ႏွလုံးရည္ေပါင္းၿပီးကစားရတဲ့ ကစားနည္းေတြထဲက ႀကိဳးဆြဲတက္ပြဲ (စုဂ္ေလံထင္းဖႜီ)ဆိုတာကို ပို ႀကိဳက္ပါတယ္”
“သူ႔ကစားနည္းက လူတေယာက္ဟာ ဘယ္ေလာက္သန္မာသလဲ? ဘယ္ေလာက္ဥာဏ္ေကာင္းသလဲ? ဆိုတာကိုလက္ေတြ႔စမ္းသပ္တာျဖစ္လို႔ပါ၊ ေနာက္တခုက စုေပါင္းကစားနည္းမဟုတ္တဲ့ တကိုယ္ေတာ္ ကစားနည္းျဖစ္ေလေတာ့ ပိုၿပီးလြတ္လပ္ပါတယ္”
“သစ္ကိုင္းခြ(ဂြ)တခုခု၊ ဒါမွမဟုတ္တုတ္ခိုင္တဲ့တန္းတခုခုမွာ ႀကိဳးကိုပစ္တင္လိုက္ရပါတယ္၊ ႀကိဳးရဲ့ အျခားတဘက္မွာ ဆုအျဖစ္ ေငြစကၠဴ ဒါမွမဟုတ္ ပုဝါပါးေလးတစ,၊ အထူးသျဖင့္ကေတာ့ ေလထဲမွာ တျဖပ္ျဖပ္လြင့္ႏိုင္တဲ့ ေပါ့ပါးတဲ့အရာတခု ခုကို အျခားႀကိဳးေသးေသးေလးနဲ႔ခ်ိတ္ဆြဲထားရ,ပါတယ္။
ႀကိဳးရဲ့ေနာက္တဘက္မွာေတာ့ သစ္လုံး ဒါမွမဟုတ္ ဝါးလုံးကိုပူးခ်ည္ထားရ,ပါတယ္။ ၿပိဳင္ပြဲဝင္တဲ့သူက အဲဒီဝါးလုံးေပၚမွာထိုင္ၿပီး အေပၚကိုေရာက္ေအာင္ တဘက္က ႀကိဳးစ,ကိုဆြဲတင္ရပါတယ္၊ ခ်ိတ္ထားတဲ့ ဆုတံဆိပ္အနားေရာက္တာနဲ႔ အဲဒီဆုတံဆိပ္ကို ပါးစပ္နဲ႔လွမ္းကုိက္ယူရ,ပါတယ္။”
ေမး။ ။“ဆရာေတာ္ဘုရား နည္းနည္းေလး ထပ္ရွင္းျပေပးပါလားဘုရား၊ တပည့္ေတာ္နားမရွင္းလို႔ပါ၊ ဝါးလုံးကို
ႀကိဳးနဲ႔ခ်ည္တယ္ဆိုတာ ဘာလုပ္ဘို႔လည္းဘုရား၊ အဲဒီဝါးလုံးက ဘယ္ေလာက္ရွည္ၿပီး၊ ဘယ္လိုထိုင္မွာ လည္းဘုရား၊ ၿပီးေတာ့ အေပၚကိုေရာက္ေအာင္ ဘယ္လိုဆြဲတင္မွာလည္းဘုရား”
ေျဖ။ ။“ဝါးလုံးကိုခ်ည္တယ္ဆိုတာက ထိုင္စရာေနရာတေနရာစာေလးေလာက္ဆိုေတာ့ တေတာင္ေက်ာ္၊ တေတာင္၊ ေတာင္ဆုပ္ ေလာက္ပဲရွိပါတယ္၊ႀကိဳးကိုဝါးရဲ့အလည္တည့္တည့္ေလာက္မွာ ခ်ည္ထားရပါ တယ္၊ ဟန္ခ်က္ညီေအာင္ ႀကိဳးခ်ည္ထားတဲ့ ဝါးလုံးအလည္တည့္တည့္ေပၚမွာ ခြၿပီးထိုင္ရပါတယ္ အေပၚကို ေရာက္ေအာင္ဆိုေတာ့ကာ အဲဒီထိုင္စရာဝါးလုံးကို ခ်ည္ထားတဲ့ႀကိဳးကိုပဲ၊ တန္းေပၚကို လႊားတင္လိုက္ရပါတယ္၊ ဝါးတန္းေလးေပၚထိုင္ၿပီး အဲဒီလႊားတင္လိုက္တဲ့ တဘက္က,ႀကိဳးစ,ကိုဆြဲခ်လိုက္ရင္ ခႏၶာကိုယ္ဟာ အေပၚကိုတျဖည္းျဖည္း ျမင့္တက္လာပါတယ္။ ေနာက္ဆုံး ဆုတံဆိပ္ခ်ိတ္ဆြဲ ထားတဲ့ ေနရာနားအထိေရာက္လာေအာင္ႀကိဳးကိုဆြဲထားရင္း အဲဒီဆုကို ပါးစပ္နဲ႔ကိုက္ယူရတာျဖစ္တဲ့ အတြက္ ဥာဏ္သုံးဘို႔လိုပါတယ္၊ ဘာေၾကာင့္လည္းဆို ဆုတံဆိပ္က ေပါ့ပါးေနေတာ့ မၿငိမ္ပါဘူး၊ အဲဒီ ေတာ့ ခႏၶာကိုယ္အေပၚကိုေရာက္ေအာင္ ႀကိဳးဆြဲထားရတဲ့ လက္ေမာင္းလက္ဖ်ံ လက္ေကာက္ဝတ္ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြဟာ အေတာ္ကို အားအင္ကုန္ခမ္းေနပါၿပီ၊ အဲဒီဆုကို ကိုက္လို႔ရ,ေအာင္ ျဖတ္ထိုးဥာဏ္မသုံးတတ္ရင္ အခ်ိန္ေတြ ကုန္လာတာနဲ႔အမွ် လက္အံေသၿပီးေအာက္ကို ေခြးက်ဝက္က် က် သြားႏ္ိုင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီအားကစားနည္းကို ႀကိဳက္တာျဖစ္ပါတယ္”
ေမး။ ။“ဒါဆိုရင္ အဲဒီေပါ့ေပါ့ပါးပါးဆုလို အရာဝတၳဳကို အလြယ္တကူအခ်ိန္တိုအတြင္း ပါးစပ္နဲ႔ကိုက္လို႔ရ, ေအာင္ ဘယ္ပုံဘယ္နည္းလုပ္ပါသလဲဘုရား? ”
ေျဖ။ ။“လြယ္ေတာ့မလြယ္ဘူး လက္အံေသခါနီးေနၿပီဆိုေတာ့ အဲဒီဆုကိုေလနဲ႔မႈတ္ၿပီး ယိမ္းထိုးလႈပ္ရွား ေအာင္ လြင့္ေမ်ာေအာင္လုပ္ရပါတယ္၊ ပစၥည္းက,ေပါ့ပါးေတာ့ အဲဒီနည္းပဲရွိပါတယ္”
ေမး။ ။“ဆရာေတာ္ဘုရားအေနနဲ႔ ကရင္အမ်ိဳးသားဒါယိကာဒါယိကာမေတြကို ဘာမ်ားမိန္႔မွာခ်င္ပါသလဲ? ”
ေျဖ။ ။“ဘုန္းႀကီးေျပာခ်င္တာကေတာ့ လူတိုင္းဟာ ေမတၱာတရားကိုေရွ႔ထားၿပီး၊ ေဒါသတရားကို အတတ္ ႏိုင္ဆုံးခြါခ်ရင္း အလုပ္လုပ္ၾကဘို႔၊ အခုဘုန္းႀကီးေျပာျပတဲ့ ႐ိုး႐ာအားကစားနည္းကိုလည္း ႏွစ္သစ္ကူး ပြဲ ျခည္ျဖဴဖြဲ႔ပြဲနဲ႔ အျခားပြဲလမ္းသဘင္အခန္းအနားေတြမွာ ထည့္သြင္းယွဥ္ၿပိဳင္ကစားေစလိုပါတယ္၊ ဒါမွ သာ ကရင့္႐ိုးရာအားကစားနည္းေတြဟာ အျခားအားကစားေတြလို ထင္ေပၚလာမွာျဖစ္ပါတယ္”
စာေရးသူ။ ။“သာဓုပါဘုရား အခုလို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ရွင္းလင္းေျပာၾကားေပးတဲ့အတြက္ အလြန္တရာမွကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းပါဘုရား”

မင္းစုိးစံ
အေဝးေရာက္ ကရင္ဒုကၡသည္တဦး

ဖတ္ဖို႔ ေရွ႕တြင္ရွိေသးသည္-ႏွိပ္ပါ....

Sunday, January 3, 2010

စွ္သာဟွံင္ မာပ်ဳက္လာၟ



စွ္သာဟွံင္ မာပ်ဳက္လာၟ

စ၀္ေထါဟ္တြၚ (ကႜဳံပိုင္ၟ)

လင့္ဖႜါဆု္ လာခၚလု္ဏါ
လင့္၀ဲါဍၚ ဖါန္မာၟမႜါမႜါ
လု္မုဂ္ေခါဟ္ ဆု္အုင္းဆါဃွာ
သာယွာၟမီ့ထူၟ ေကမူၟဏါ။

တီၟလု္ဖုက္ဟွယ့္ ဆု္ဆိုင္စုဂ္
ဟွိင္းက်ာ လု္ဖႜဳံး လင္ယြါယုဂ္
ဆု္ဏင္ၟမိင္ ဖံင္းေဏ၀္ၟလု္ခႜဳဂ္
ထီ့ေဍါဟ္႓ၚ လင္႓ိုင္လုက္ထုက္။

လီခႜိင္းေဆ၀္ဃွဳဲ႕ ယု္ေမံသး
ဆု္ဆုိင္ဖႜဳံးဟွ ေမံထီ့ဟွ
စွ္ဆံင့္မံင္း ခႜိင္ၟသာလု္႓း
မဲြါမု္ဟွင္းဟွ မု္ဏီၟဟွ။

ယု္အဲထုက္ ယု္ထီသို၀္ေဟွး
ယု္သာယူၟဏု္ မီ့ေဏ၀္ၟေအး
ဏု္ေလ၀္အွ္ ထီ့ခါန္ၟဏ၀္ေ၀း(Norway)
ဆု္ခႜါင္လင္ၟလီ ဏင္းဆိုင့္ေအး။

ဏါၟဍိင္ ခႝာ အူးထင္းဟွိင္
ဏ္ုအဲဆိုဒ္ ဏု္လ၀္တိင္ဏိင္
ဟွးခါန္ၟမု္ညာၟအွ္ယူၟယိင္
ဏု္လု္မာ ဆိုဒ္ဟွင္ၟဏင္ၟမိင္။

ပၞာ့ဟွိင္းက်ာ ယြါပ်ဳက္ထီ့
မု္လင္မာၟ ပု္လိက္ဆု္ဃွီ႔
ဆု္ခႜါင္လင္ၟလီ စွ္ေအထီ့
စွ္ေအဟွံင္ မာပ်ဳက္ဏင္ထီး။

စ၀္ေထါဟ္တြၚ
ကႜဳံပိုင္ၟ
(ေကါ၀္ၾတာ္ခင္းထၚလး)

ဖတ္ဖို႔ ေရွ႕တြင္ရွိေသးသည္-ႏွိပ္ပါ....

ယိက္ယိက္ ဏု္ဆိုဒ္မု္လင္မာၟ အု္ဏါင္း လု္


ယိက္ယိက္ ဏု္ဆိုဒ္မု္လင္မာၟ
စ၀္ေထါဟ္တြၚ
(ကႜဳံပိုင္ၟ)

ဏိင္းသင့္ထံင္ၟယုဂ္ အု္ေခါဟ္စံင္ ဏု္ယု္ပု္ လုက္ခႜာ အွ္ေကွ္သုင္းသာ အု္ဆိင့္အု္ေဖႜ၀့္ အု္ေဟွ၀္အု္႓းေဆ၀္ၟဍဴ ထံင္ဏိင္းသင့္ယို၀္ အု္ခ၀့္ပု္ယ၀့္မု္ေလ၀္သာ မု္အွ္ေ၀့ေဟွ၀္ေဟွ၀္႓း႓းေဆ၀္ၟလွ္၊ ေအလု္မဲြါ႓းဍဴထံင္လာၟဏင့္ ဏိင္းသင့္ အု္႓ႜင္ေဍအု္႓ႜင္အု္၀င့္ေဍအု္၀င့္လာၟဏင့္ အု္ဂုဏ္ခ၀္ အွ္ဏင္မိင္မိင္ေအးေဆ၀္လွ္။

ဏု္သီးစၚလင္ဏု္သီးသါ အဲလင္ဖႜဳံဆိုဒ္၊ အဲဖႜဳံဆု္ဃွီ႔လာ၊ အဲဖႜဳံလိက္လဲါ၊ အဲဖႜဳံထူ႐ူ႔မုင္ၟ႓်ာ မဲြါဏု္သီးအဲ ေ႓့ေသွ္ သို၀္လဲ၊ မဲြါဏု္သီးအဲ ဟွဳဂ္ဖုင့္ဆးအု္ဟွင္ၟဟွး၊ ေမါ၀္ၟေဖါဟ္လု္ဆုက္ ေ႓့သို၀္မု္ေဍါဟ္ယွာၟထင္းထ၀့္အု္ဟွင္ၟဟွး၊ ေအလု္မဲြါ႓းဍဴ ဏု္သီး ကုံလဲြါလု္လဲြါေ႓့သို၀္ မိင္မု္ဖႜဟ္ျပာထာ့သို၀္အု္ဟွင္ၟလွ္ဟွး။ ပု္ေအအင္းလ၀့္အင္း မႝီၟဃွာင္ၟ ဃွံင္စၚ႓ို၀္ မု္ေဏ၀္ၟကႜင္ေသွ္ေဆ၀္ၟ။ လာၟဏင့္႓ို၀္သီး အင္းလ၀့္အင္းထါင္ ဏင့္ဆာၟသာလိုင္ေဃွ၀္။

အု္ေခါဟ္စံင္ ထံင္ဏိင္းသင့္ယုဂ္ အင္းလ၀့္အင္း မႝီၟဃွာင္ၟဃွံင္မဲြါအု္ေဟွ၀္ အင္းလ၀့္အင္းဏင့္ဆါၟသာသီး မဲြါအု္ ေဟွ၀္ ဆု္အင္းလ၀့္အင္းလုဦ႔ဆု္သီးလု္ဖး အင္းတါင္႓းထါင္လာၟဏင္ထီးဆၚ၊ ပု္ေအလု္အင္းလယ္ လု္အင္းတါင္ ထါင္႓းဍဴ ပု္ဆိုဒ္ယို၀္ ေဍယိက္ေဍမု္လင္႓ိုင္ မု္လင္ဖိုဟ္လင္ဆင့္ေ၀့ေဆ၀္ၟလွ္၊ ေအယိက္ထင္း စၚ႓ို၀္ မု္လင္ဃွံင္ၟ လင္ယွင့္ မု္လင္႓ၚလင္႓ိုင္ မု္ဟွာဟွံင္ဟွာစး(က်း) မု္လင္မာၟေ၀့ေဆ၀္ၟလွ္၊ဆု္ဃွီ႔ဆု္လာ၊ထူ႐ူ႔ မုင္ၟ႓်ာသီးလု္ဖး
ဆု္ အွ္သာမ္ုေလ၀္သာမ၀့္ဃွင္ၟေဆ၀္လွ္။

အဲဆိုဒ္သာ႓င္းေဍ အဲလင္ဖႜဳံဆိုဒ္သီးကို၀္ဟွာေဍသီးေဟွး ဏု္ဏင့္ဆါၟေ႓့မိင္မု္ဖႜဟ္ျပာထာ့သို၀္ ဆု္မဲြါဆု္တ၀္
လု္ ဖး ပု္ထုဂ္ဖႜဟ္႓ုံးေအး၊ ပု္လ၀္႓ုံးေအးစၚ႓ို၀္ဍဴ လ၀္လင္သာ အဲလင္ဆိုဒ္ေသွ္ဍၚေအးေဆ၀္ၟလွ္။
ေ႓့ဏွ္သို၀္ေဆ၀္ၟ ဆု္လ္ု႓းလု္မဲြါ႓း၊ ဆု္လု္တ၀္လု္လံင္႓း ဏု္သီးဆင္းထဦု႔အင္းတါင္ ေယါ၀္ၟထို၀္ေဖါဟ္ထဦု႔
သီးလု္ကါဍၚ လံင္ပ်ကုက္ဆိုင္ဍၚစၚ႓ို၀္ ဖႜဳံဆိုဒ္ေမင္ၟစိင္ယို၀္(ကရင့္အမ်ိဳးသားသမုိင္း) မု္လးအိုင္စီ့စး(က့်ီက်း)
ေ၀့ေဆ၀္ၟလွ္။
ဆု္တ၀္ဆု္လံင္ ဆု္မဲြါဆု္႓း ဆု္ႀကိဳဒ္အွ္ေဍါဟ္သီးလု္ဖး မဲြါဆ္ုဏွ္လဲ?
ဆု္လု္တဝ္လု္လံင္႓းလု္ဖး ဆု္လု္မဲြါလု္႓း႓းလု္ဖး ဆု္လု္ႀကိဳဒ္႓းလု္ဖး မဲြါဆု္ဏွ္လဲ?
အင္းဏင္ခိုင့္ဖါ ထိုတ္ယွဳိ၀္ဆု္ အု္လု္ေသွ္ဍၚ႓းစၚ႓ို၀္ ဏု္ဆိုဒ္ယို၀္ မု္ထင္းထ၀့္မု္စီကႜာဏွ္လု္မဲြါဍၚ႓း၊ ေ႓့ဏွ္သို၀္ ေဆ၀္ၟဆု္ဃွဴ႔ဆု္ဃွင္ေဍ ဆု္ဃွဴ႔ဖို၀္သၞ၀့္သီးလု္ဖး မု္ယါင္ယွးမု္လင္ဖါေ၀့ ပု္ဆိုဒ္ေဖါဟ္အု္ထိုင့္အု္ကႜာဖိုင္ ေ႓့သို၀္ ေမွ္အင္း႓ူး႓ိင္း(ဖြဲမီး)သို၀္ေဆ၀္ၟလွ္။

စင္႓ို၀္ အင္းစာလင္ကႛါထါင္ ဏု္သီးဏင့္ဆါၟသာေအထီ့ေအဆါ ဏင္ထီး၊ ယု္ယို၀္ ယု္အင္းလ၀့္အင္း ယု္ဏင့္ဆါၟ အု္သာဟွး၊ ယု္အင္းလ၀့္အင္း ယ္ုဆုိဒ္ဂမႜိဳင္ၟဟွး၊ ယု္မာဆု္ယို၀္ မဲြါယု္ဏင့္ဆါၟအု္ဟွဳဂ္ဖုင့္ဆးဟွ၊ ေအလု္မဲြါ႓းဍဴ ယု္ မာေဖဟ္ အု္ကြါမႝီဟ္စူးလု္ဍဴး(လက္တဆုပ္စာလူတစု)အု္ဟွင္ၟဟွ။

ပု္ဆိုဒ္ေဖါဟ္အု္ထိုင့္ကႜာ မိင့္ေခါဟ္အင္း၊ မိင့္ခါင့္အင္း (အၿမီးက်က္အၿမီးစား၊ ေခါင္းက်က္ေခါင္းစား) သာေ႓့ဏွ္ သို၀္ ေအအွ္ထင္းအးအးေလံစၚ႓ို၀္ ယိက္ယိက္ဏု္ဆိုဒ္ မု္လင္မာၟေ၀့ေဆ၀္ၟလွ္။

စ၀္ေထါဟ္တြၚ
ကႜဳံပိုင္ၟ
(ေကါ၀္ၾတာ္ ခင္းထၚလး)

ဖတ္ဖို႔ ေရွ႕တြင္ရွိေသးသည္-ႏွိပ္ပါ....

Saturday, January 2, 2010

ခလုတ္မွန္း မသိလို႔ပါကြယ္

ခလုတ္မွန္းမသိလို႔ပါကြယ္

(ကိုစြမ္း)ေပဖူးလႊာမဂၢဇင္း

အလြန္အရွက္ႀကီးေသာ မိန္းမပ်ဳိေလးတစ္ေယာက္၊ ငယ္သူတုိ႔ဘာ၀ ခ်စ္သူရည္းစားအျဖစ္ လူငယ္ ေလးတစ္ဦးႏွင့္ ရည္ငံေနၾကပါသတဲ့။ တစ္ေန႔မွာ ခ်စ္သူႏွစ္ဦး သာယာတဲ့ျမစ္ကမ္းေဘး သစ္ပင္ရိပ္
ေအာက္ ျမက္ခင္းေလးမွာ ခ်ိန္းေတြ႔ေနၾကတယ္။
သည္အခိုက္မွာ မနက္ခင္းတုန္းက ပဲႀကီးေလွာ္သုပ္နဲ႔ ၾကက္သြန္ျဖဴအျပင္ အဘြားရဲ့ လွ်က္ဆားကိုပါ တို႔ၿမီးခဲ့တဲ့မိန္းမပ်ဳိခမ်ာ ေလလည္ခ်င္လာခဲ့ပါေလေရာ။ ခက္ၿပီ။ အရွက္ကလည္းႀကီး၊ ခ်စ္သူကလည္း အနီးမွာအတူထုိင္ေန ေလမ်ားလည္မိလုိက္လုိ႔ကေတာ့ မဟာအရွက္ဟက္တက္ကြဲေတာ့မွာပဲ။
ေလမလည္မိေအာင္ အတင္းေအာင့္အည္းထားရတယ္။
ေအာင့္ထားရလြန္းလုိ႔ သြားေတြလည္းစိၿပီး၊ ေျခမကလည္းေကြးလုိ႔။ အဲဒီေကြးေနတဲ့ ေျခေခ်ာင္းေတြနဲ႔ ေျခမကိုျမင္သြားတဲ့ခ်စ္သူက “အခ်စ္ရဲ႔ ေျခေခ်ာင္းေလးေတြက လွရဲ့သားနဲ႔ ဘာလုိ႔ ေကြးထားတာလဲကြယ္”
လုိ႔ ေျပာေျပာဆုိဆုိ ေျခမေလးတစ္ဖက္ကို ကိုင္ၿပီးဆန္႔လိုက္တယ္။ မိန္းမပ်ဳိမွာ ေအာင့္ထားလုိ႔မရေတာ့ဘဲ က်ယ္ေလာင္ရွည္လ်ားတဲ့အသံနဲ႔ ေလလည္လုိက္မိသြားေရာ။
မိန္းမပ်ဳိေလးဟာ မ်က္ႏွာကို လက္၀ါးႏွစ္ဖက္နဲ႔အုပ္ၿပီး ရွက္လြန္းလုိ႔ျမစ္ထဲခုန္ဆင္းေသမလို ျဖစ္သြား တယ္။ခ်စ္သူေကာင္ေလးဟာ ေျခမကိုင္မိလက္မကိုင္မိျဖစ္ၿပီး ပ်ာပ်ာသလဲ ေခ်ာ့ေမာ့ေတာင္းပန္လုိက္တာက “အခ်စ္ကေလးရ့ဲ အီးခလုတ္မွန္းမသိလုိ႔ ကိုင္မိလုိက္တာပါ။ကိုယ့္ကိုခြင့္လႊတ္ပါကြယ္။ေနာက္ဆုိ မကိုင္မိေစရပါဘူးေနာ္”တဲ့။

ကိုစြမ္း
ေပဖူးလႊာမဂၢဇင္း

ဖတ္ဖို႔ ေရွ႕တြင္ရွိေသးသည္-ႏွိပ္ပါ....

၀န္ခ်ေတာင္ႏွင့္ ရသ,စာတမ္းမ်ား (တင့္ခိုင္)

ဝန္ခ်ေတာင္ႏွင့္ ရသစာတမ္းမ်ား


အမွားတစ္ခုကို ျပလုပ္မိ သူသည္ မိမိအမွားျပဳလုပ္မိၿပီဟုသိလာေသာအခါ အျပစ္ရွိခံစားမႈ ျဖစ္ေပၚလာ တတ္သည္။ ထုိစိတ္ခံစားမႈသည္ စိတ္က်န္းမာေရးကို ခ်ဳိ႕တဲ့ေစပါ၏။ ၾကည္လင္ေသာ စိတ္ရင္ျပင္
တစ္ခုသည္ ထုိအျပစ္ရွိ ခံစားမႈေၾကာင့္ပင္ ေနာက္က်ိ ႐ႈပ္ေထြး သြားေစပါ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အမ်ားစုသည္
အျပစ္ ရွိသည္ဟု မိမိကိုယ္ကို မိမိ သိလာေသာ အခါ ထုိအျပစ္မ်ားကို ေလွ်ာ္ဖြပ္ သန္႔စင္ရန္ အျပင္း
အထန္ ႀကိဳးပမ္းလာၾကပါသည္။ ဆုိပါစို႔။ မိမိ အမွားက်ဴး လြန္ေၾကာင္း သိလာ၍ ထုိအမွားအတြက္
၀န္ခ် ေတာင္းပန္ျခင္းမ်ဳိး။ ၀န္ခ် ေတာင္းပန္ ျခင္းသည္ ယဥ္ေက်းေသာ ဥပဓိ႐ုပ္ ရွိသူမ်ားသာ ျပဳလုပ္ ႏုိင္စြမ္းေသာ စိတ္အရည္ အခ်င္း ျဖစ္သည္။ အခ်ဳိ႕ လူမ်ားသည္ မွားမွန္း သိပါလ်က္ႏွင့္ ၀န္ခ် ေတာင္းပန္ျခင္းမ်ဳိးကိုပင္ မျပဳလုပ္ၾက။ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့ ေခါင္းေခါက္လုိက္ ေတာင္းပန္လုိက္ လုပ္တတ္
ၾကပါ၏။ ထုိႏွစ္မ်ဳိးစလံုးသည္ စိတ္ယဥ္ေက်းမႈ ႏြမ္းပါးသူမ်ားသာျဖစ္ပါ၏။

ဆရာ ေမာင္ရင့္မာ (ေက်ာင္းကုန္း)၏ “၀န္ခ်ေတာင္ႏွင္႕ ရသစာတမ္းမ်ား” စာအုပ္ ထြက္လာသည္။ သူ႔စာအုပ္တြင္ မဂၢဇင္း စာမ်က္ႏွာမ်ားေပၚမွ ရသ စာတမ္း ၁၆ ပုဒ္ပါသည္။ ထုိ ၁၆ ပုဒ္အနက္ ေခါင္းစဥ္ တပ္ထားေသာ “၀န္ခ်ေတာင္”သည္ ၁/၀၇ ေရႊအျမဳေတ၌ ေဖာ္ျပခဲ့ေသာ ရသ စာတမ္း ျဖစ္သည့္ အျပင္
၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ေရႊအျမဳေတ စာေပဆုရ ရသစာတမ္းလည္း ျဖစ္သည္။

“၀န္ခ် ေတာင္းပန္ျခင္းျဖင့္ ျပဳခဲ့မိေသာ အျပစ္ သို႔မဟုတ္ ျပဳခဲ့ဖူးေသာ အမွားအယြင္း ဟူသမွ်ကို ေျပေၾက ေစမည္ဟု မေသခ်ာလွပါ။ သို႔ေသာ္ ကိုယ္ဘာမွ အျပစ္ မျပဳခဲ့ဖူးသလုိလို ခပ္တည္တည္ လုပ္ေနတာႏွင့္
စာလွ်င္ ကိုယ့္အမွား ကိုယ္သိ၍ ၀န္ခ် ေတာင္းပန္ျခင္းက ပို၍ လုိလားအပ္ သည္ဟု ထင္ပါသည္။
ပိုယဥ္ေက်းရာ ေရာက္မည္ဟု ထင္ပါသည္”

ေမာင္ရင့္မာသည္ သူေပးလုိေသာ နက္႐ိႈင္း လွပသည့္ သတင္း စကားကေလးမ်ား စာဖတ္သူထံ ေရာက္
သြား ႏုိင္ေစရန္ အတြက္ သူႏွင့္ အတူ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ကို ျပည္ၿမိဳ႕၀န္ခ်ေတာင္သို႔ သာယာညႇင္းေျပာင္းစြာ
ေခၚယူသြားခဲ့ပါသည္။

“၀န္ခ်ေတာင္ ေစတီက တစ္စံု တစ္ရာ ညိႇဳ႕ငင္မႈ ရွိသည္။ ဒြတၲေပါင္ႏွင့္ ပန္ထြာတို႔၏ ဆြတ္ပ်ံ႕ဖြယ္
လွပေသာ ဒ႑ာရီ ေနာက္ခံေလးရွိသည္။ ဖေယာင္းရည္ ၀င္း၍ စိမ္းလြင္ေသာ ျမရြက္စိပ္စိပ္တုိ႔
အၾကား တုိက္ခတ္ေသာ ေလေျပေလညင္းလည္း ရွိသည္။ ေမာဟ အပူေငြ႔ေတြ ေလွာင္ပိတ္ေနေသာ
ၿမိဳ႕ႀကီး ေခါင္ေခါင္ထဲမွ ေန၍ ႐ုတ္တရက္ ေတာေတာင္ထဲ ပစ္ခ်ခံလုိက္ ရသလုိ ထုိေနရာေလးသို႔ ေရာက္ခဲ့ၾကသူတုိင္းက “ေအးခ်မ္း လုိက္တာေနာ္” ဟု ဆုိတတ္စၿမဲ ျဖစ္ပါသည္။”

သူ႔စာကို ဖတ္ၿပီး သူႏွင့္ အတူ လုိက္ပါ ေနမိသည္။ သူေပးေသာ ရသမ်ားကို ကြၽန္ေတာ္တုိ့ တစ္ခုၿပီး
တစ္ခု ခံစားရပါ၏။ သူသည္ ျငင္သာဖြဖြေျပာသည္။ တစ္ခါတစ္ခါ ဟာသသံ ေလးေပးၿပီးသူေျပာ လုိ
သည္ကို နား၀င္ေအာင္ေျပာတတ္သည္။
“တစ္ခါေသာ္ ကြၽန္ေတာ့္ မိတ္ေဆြ၏ အလုပ္ဌာနမွ ဆရာႀကီး တစ္ဦး ျပည္သို႔ ဘုရားဖူးဖုိ႔ လာခဲ့သည္။
ကြၽန္ေတာ့္ မိတ္ေဆြက သူ႔ဆရာႀကီးကို ေကာင္းစြာ ဧည့္၀တ္ျပဳ လုိသျဖင့္ ဘုရားဖူးရန္ အစီအစဥ္ကို ႀကိဳတင္ေရးဆြဲ စီမံထားသည္။ ဆံေတာ္ရွင္၊ ဘုရားႀကီး၊ ေရႊပလႅင္ေမွာ္၊ ေရႊဘုန္းပြင့္ စသည္ျဖင့္၊
သို႔ေသာ္ ဆရာႀကီးသည္ ျပည္သို႔ ၀င္လာၿပီ ဆုိကတည္းက “၀န္ခ်ေတာင္ကို အရင္ သြားမယ္” လုိ႔ပဲ
တကဲကဲ လုပ္ေနခဲ့သည္။ မိတ္ေဆြသည္ ႐ုတ္တရက္ အစီအစဥ္ ေျပာင္းကာ ၀န္ခ်တာင္သို႔ ေျပး၍ပန္း၊
ဆီမီး၊ အေမႊးတုိင္ စီစဥ္ရ၊ ေနရာ ထုိင္ခင္း ျပင္ဆင္ရႏွင့္ ဖတ္ဖတ္ ေမာသြားသည္။ ဧည့္သည္ဆရာႀကီး ျပန္သြားေသာ အခါတြင္မွ သက္မခ်ကာ ရယ္ေမာေျပာႏိုင္ေတာ့သည္။

“ဆရာႀကီး ဘာမ်ား မွားခဲ့သလဲ မသိပါဘူးဗ်ာ” တဲ့။

အရယ္အၿပံဳးထက္ ပိုၿပီး နက္႐ိႈင္း လွပေသာ သတင္း စကားေလး ျဖစ္သည္။ သူ႔စကားေျပ စီးဆင္းမႈ
အလ်ဥ္က သာယာ ၿငိမ့္ေညာင္းသည္။ သူ႔အေရး အဖြဲ႔က လွသည္။ လူ႔အဖဲြ႔အစည္း တစ္ခု၏ လူမႈစီးပြား
ဘ၀ကို ထင္ဟပ္ ေဖာ္ျပေသာ အဖဲြ႔ ကေလးမ်ားျဖင့္ ခ်ိတ္ဆက္ ေရးဖဲြ႔ ျပသည္။
“ေအးသက္တုိး ၿငိမ္၍ ၿငိမ္းခ်မ္း ေနစၿမဲ ျဖစ္ေသာ ထုိေနရာေလးသည္ ကြၽန္ေတာ္ ေရာက္စကႏွင့္ မတူ။
တစ္စစ သိသိသာသာ တုိးတက္ ေျပာင္းလဲ လာခဲ့သည္။ ၀န္ခ်ေတာင္ ေစတီသို႔ ခို၀င္ ဖူးေမွ်ာ္သူေတြ
မ်ား လာသည္။ ေရခ်မ္းစင္ေတြ၊ ႐ုပ္ထုေတြ၊ အေဆာက္အအံု ငယ္ေလးေတြ ပြားမ်ား စည္ပင္လာသည္။
အရပ္ တစ္ပါးမွ အလွဴရွင္ ေတြလည္း တဖြဲဖြဲ ေရာက္လာၾကသည္။ တစ္ခုေသာ ေန႔ရက္တြင္ ေစတီရင္ျပင္
၌ အခ်င္း တစ္ေပခဲြခန္႔ ရွိေသာ ေခါင္းေလာင္းႀကီး တစ္ခု တပ္ဆင္ထားသည္ကို ျမင္ရသည္။
ေခါင္းေလာင္းမွာ အလွဴရွင္ အမည္ကို ေရးထုိးထားသည္။ ေခါင္းေလာင္းကိုလည္း အမည္ေပးထား
သည္။ “၀ဋ္ေႂကြး ေတာ္ေျပ ေခါင္းေလာင္း” တဲ႕ေလ။ ေကာင္းလုိက္တဲ့ စိတ္ကူး။ ေကာင္းလုိက္တဲ့
နာမည္။ ဘယ္လုိ ျဖတ္သန္းမႈေတြေၾကာင့္မ်ား သည္နာမည္ကို ေရးထိုးခဲ့ေလသလဲကြယ္။
၀ဋ္ေႂကြးေတာ္ေျပ ဆုိေသာ နာမည္ေလးက ေတာရိပ္ ေတာင္ရိပ္ျဖင့္ ထာ၀စဥ္ေအးခ်မ္းေနေသာ
ေနရာေလးႏွင့္ လုိက္ဖက္လွေပသည္။

ျပည္၌ ရွိစဥ္ အက္ေဆး ဆရာသည္ ၀န္ခ်ေတာင္သို႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ ေရာက္သည္။ ဒါကို ခင္ဗ်ား ဒီေလာက္ သြားရတာ ဘယ္ႏွစ္ခါေလာက္မ်ား မွားခဲ့လုိ႔လဲဗ်ာ” ဟု ေျပာေသာအခါ သူငယ္စဥ္က ၾကည့္ခဲ့ရ ေသာ ဇာတ္ပဲြတစ္ခုမွ ျပက္လံုးခြင္ တစ္ခုကို ျပန္ေျပာင္း သတိရလာသည္ဟု ဆုိၿပီး ၀န္ခ် ေတာင္းပန္ျခင္းသည္ ေကာင္းေသာ အမူအက်င့္ဟု ဆုိေသာ္လည္း အခါခါမွား အခါခါ ေတာင္းပန္ျခင္းက မသင့္ေတာ္ေၾကာင္း လူျပက္က မင္းသမီးကို စိတ္မွာ ျပစ္မွား၍ အႀကိမ္ႀကိမ္ရွိခိုး ေတာင္းပန္ပံုျဖင့္ ဟာသေဖာက္ ေရးဖဲြ႔ျပသည္။
ၿပီးမွ ၀န္ခ်ေတာင္ကို သူကဤသို႔ နိဂံုးခ်ဳပ္သည္။

“၀န္ခ်ေတာင္” ဟူေသာ အမည္ ကေလးသည္ ျပဳခဲ့မိေသာ အျပစ္တုိ႔ကို ၀န္ခ် ေတာင္းပန္ဖုိ႔ လက္တုိ႔ သတိေပးႏုိင္႐ံု မွ်မက ျပစ္မွားျခင္း မျပဳအပ္သူ ဟူသမွ်ကို ဘယ္ေသာ အခါတြင္မွ ျပစ္မွားျခင္း မျပဳေစ
ရန္လည္း သတိ ေပးႏုိင္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ အခြင့္ ႀကံဳလွ်င္ေတာ့ျဖင့္ ထာ၀စဥ္ေအးသက္တိုးၿငိမ္
ေနၿမဲ ျဖစ္ေသာ ထုိေနရာ ေလးသို႔ အေရာက္သြားလ်က္ “၀ဋ္ေႂကြးေတာ္ေျပ” ေခါင္းေလာင္းကို တစ္ခ်က္
ေလာက္ ျဖစ္ျဖစ္ ထုိးခတ္လုိက္ခ်င္ပါေသးသည္။
(၂)
မင္းသမီးေလးက ကိုးႏွစ္၊ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ပဲ ရွိေပဦးမည္။ အကေကာင္း၊ အဆုိေကာင္း ျဖစ္သည္။ တန္ေဆာင္မုန္း ပြဲေတာ္တြင္ ရြာဦး ဘုန္းေတာ္ႀကီး ေက်ာင္း ေရွ႔ေျမကြက္လပ္မွာ ဇာတ္စင္ထိုး၍ အၿငိမ့္က
သည္။ လူျပက္ႏွစ္ဦးက ဒါးက ျမစ္ကမ္းနဖူးရွိ ႐ံုးပင္၊ ေသာင္တန္းရြာေတြမွာေနသည္။ ဦးေဖာင္တိန္ႏွင့္
ီီဦးစင္ေရာ္။ ညဥ့္ဦးယံအၿငိမ့္ခန္းမွာ တသိမ့္သိမ့္ တေသာေသာ ရယ္ေမာ ေပ်ာ္ရႊင္ရသည္။
အက္ေဆးဆရာ၏ အသက္ကလည္း ကိုးႏွစ္၊ ဆယ္ႏွစ္၊ ဇာတ္ခံုကို ေမးတင္၍ ၾကည့္ရသည္။
အၿငိမ့္ခန္း ၿပီးေတာ့ ျမသက္မူ၏ “အလြမ္းမင္းသမီးေလး” သီခ်င္းျဖင့္ သ႐ုပ္ေဖာ္ ကျပသည္။
ထုိဇာတ္ထုပ္တြင္ အၿငိမ့္သမေလးမွာ က႐ုဏာ၏ ျပယုဂ္ျဖစ္သည္။ ဦးေဖာင္တိန္က ဇာတ္ဆရာ လုပ္သည္။သီခ်င္း တစ္ပုဒ္ ဆုိၿပီးတုိင္း အလို မက်၍ ရပ္ခိုင္းသည္။ မင္းသမီးေလးကို ႏွိပ္စက္သည္။
ၾကာေတာ့ အက္ေဆး ဆရာတုိ႔ ကေလးတစ္သိုက္က ဗီလိန္ႀကီး ဦးေဖာင္တိန္ကုိ ရြံ႔မုန္းလာသည္။
အျပစ္မရွိ အျပစ္ရွာ ႏွိပ္စက္ေသာ ဇာတ္ဆရာကို မုန္းတီးၿပီး ဇာတ္ဆရာ အလုိက် ငိုရ၊ ရယ္ရသည့္
မင္းသမီးကို သနားလာသည္။ ေနာက္ဆံုးသူတုိ႔ ဆႏၵကို ေျပာင္းဖူး ႐ိုးမ်ားျဖင့္ ေဖာ္ထုတ္ျပသ
လုိက္ၾကသည္။ ေမာင္ရင့္မာသည္သည္ အက္ေဆးကို ၀တၴဳေလး တစ္ပုဒ္ကဲ့သုိ႔ ဇာတ္ရွိန္ေလးျဖင့္
ေရးသည္။ ေနာက္ေန႔ မနက္ အိပ္ရာက ထေတာ့ သူတုိ႔ အိမ္ရွင္ ဦးေဖာင္တိန္ႏွင့္ မင္းသမီးေလးကို ေတြ႔လုိက္ရသည္။ “ဘယ့္ႏွယ့္လဲကြ။ ညက ေျပာင္းဖူး႐ိုးေတြ ေတာ္ေတာ္ ရွာလုိက္ရသလား” ဟု
ေျပာေတာ့ သူ ထူပူသြားသည္။ မင္းသမီးေလးႏွင့္ ဦးေဖာင္တိန္သည္ သားအဖ ျဖစ္သည္ဟု သိရျပန္
သည္။ သ႐ုပ္ေဆာင္ အႏုပညာ၏ စူးရွ ထိေရာက္မႈကို ႐ိုးသားစြာ မသိရွိခဲ႕ေသာ ကေလးဘ၀က ဆႏၵ ေဖာ္ထုတ္ခဲ့ ပံုကို ေျပာင္းဖူး႐ိုး ကေလးမ်ားကို ျမင္တုိင္း လိပ္ျပာငယ္ေသာ စိတ္ျဖင့္ ေတာအၿငိမ့္ ပြဲေလး
တစ္ခုကို သတိရစၿမဲျဖစ္ပါ သည္ဟု ဆုိကာ သူ႔အက္ေဆးကို နိဂံုးခ်ဳပ္သည္။

“ပုရြက္ဆိတ္ တစ္ေကာင္ စာလေရာင္” သည္ ပုသိမ္ၿမိဳ႔ဘဏ္လမ္း လင္းလင္း၀င္း လက္ဖက္ရည္ဆုိင္
ေလး အနီးတြင္ “မာန္စာေပ ေလ့လာေရး” ဟူေသာ ဆုိင္းဘုတ္ျပားကေလးႏွင့္အတူ လမ္းနံေဘးေျမ
ျပင္ေပၚတြင္ ခင္းျဖန့္ၿပီး စာအုပ္အေဟာင္း ေရာင္းေနေသာ စာေရးဆရာေနလင္းႏွင့္ အက္ေဆးဆရာ
ေတြ႔ထိ ဆက္ဆံ ရေသာ ဘ၀ေလး တစ္ခုကို ျဖန္႔ခင္း ျပထားေသာ အက္ေဆးေလးျဖစ္သည္။ အက္ေဆး
တစ္ပုဒ္ ေျပာင္ေျမာက္သည့္ အခါ ဇာတ္လမ္းေက်ာ ႐ိုးမရွိေသာ ၀တၴဳတုိေလး တစ္ပုဒ္ႏွင့္ တူေနတတ္
ပါသည္။ ခံစားမႈ ရသတစ္ခုကို စူးစူးနစ္နစ္ ထိထိရွရွ ေပးႏုိင္စြမ္းသည့္ ထုိအေရးအသား၊ ထုိစာစုကို ရသ စာတမ္းဟု ေခၚျခင္း ျဖစ္ပါလိမ္႕မည္။
ေမာင္ရင့္မာသည္ စာေရးေသာ အတတ္ပညာ ကြၽမ္းက်င္ လိမၼာသူ ပီပီ ဤအက္ေဆး၌ သူသေကၤတျပဳ
ေရးဖဲြ႔ေသာ စာေရးဆရာ ေနလင္းကို စာဖတ္သူ ရင္ထဲသုိ႔ အသာအယာခ်ေပးသြားခဲ့ပါသည္။
ဇာတ္ေကာင္ထက္ အေတြးကို ခ်ေပးထားသည္က ပို၍ လွေနပါသည္။
“လုပ္ကတည္းက ေငြေၾကးအရ ဆုိတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ မပါ သေလာက္ပါပဲဗ်ာ။ စာသမားေတြ စံထားခ်က္ အသီးသီးနဲ႔ ျပည့္စံု ေစခ်င္လုိ႔ ရွားပါး စာအုပ္ေတြ တင္ထားတာပါ”

စပါး၀မ္းစာ မျပည့္ေပမယ့္ စာ၀မ္းစာျပည့္ ေနသူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေၾကာင္းကိုမူ စာခရီးသည္ႀကီးႏွင့္
စကားေျပာ ပံုျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ မာန္႐ုပ္ရွင္ကားႏွင့္ ပတ္သက္၍ စကားေျပာပံုျဖင့္လည္းေကာင္း
စာဖတ္သူကို အသိေပးသည္။ ကိုေနလင္း၏ စီးပြားေရး ဘ၀ႏွင့္ ႏွလံုးသားကို ေဖာ္ျပရာ၌ “ေဟာင္းႏြမ္း
စုတ္ျပတ္ ေနေသာ ထိုအ၀တ္အထည္မ်ားေအာက္ တြင္ ပုန္းခိုေနေသာ ႏွလံုးသည္းပြတ္ အခံုမွာမူ ျဖဴမြတ္သန့္ၾကည္ေန႐ံုမွ်မက ခမ္းနား လွပေနသည္ဟု ကြၽန္ေတာ္ထင္ သည္။ သူ႔ စာအုပ္ဆိုင္မွ စာအုပ္
တစ္အုပ္ ေကာက္ကိုင္လုိက္သည္ႏွင့္ “ခင္ဗ်ား ႀကိဳက္ရင္ ယူသြားေလ” ဟု ေျပာတတ္သူ။ လက္ႏွိပ္စက္ အေသးတစ္လံုး ရွာေန ေၾကာင္း ေျပာမိ၍ ရီမင္တန္ လက္နွိပ္စက္ငယ္ တစ္လံုးကို ဆုိက္ကားေပၚတင္၍
အတင္း ေပးတတ္သူဟု ေရးဖဲြ႔ျပသည္။ “ထမင္း တစ္လုပ္ကို ထင္းခုတ္စားရ သလုိ ပင္ပန္းလွသည့္တုိင္
သူက အစဥ္ အၿမဲေပး ကမ္းခ်င္ ေနတတ္သည္။ သူ၏ ႏြမ္းပါးေသာ လက္ဖ၀ါးမ်ားသည္ ဘယ္ေသာအခါမွ လွပ္မထား၊ ေမွာက္၍သာ ထားတတ္သူ ျဖစ္ေပသည္” ဟု ကိုေနလင္းကို ပံုေဖာ္ျပသည္။

ေမာင္ရင့္မာက ကိုေနလင္းကို ေရးဖဲြ႔ရာ၌
“သူသည္ ကမၻာေလာကကို ကယ္တင္ ေစာင့္ေရွာက္ႏုိင္ေအာင္ ႀကီးက်ယ္ ျမင့္ျမတ္သူ တစ္ဦး မဟုတ္ေပ။
ႏုိင္ငံႏွင့္ အ၀ွမ္း ေအာင္ျမင္ ေက်ာ္ၾကားေနေသာ အႏုပညာရွင္ႀကီး တစ္ဦးလည္း မဟုတ္ေပ။ ထုိင္းႏုိင္ငံကို မဆုိထားႏွင့္ တစ္ၿမိဳ႕ တစ္ရြာမွ်ကို ပင္လွ်င္လည္း ခ်ီပိုး သယ္မႏုိင္သူ မဟုတ္ေပ”ဟု ဖဲြ႔သည္။ ၿပီးမွ ေမာင္
ရင့္မာ က သူ႔အက္ေဆးကို ဤသို့ နိဂံုးခ်ဳပ္သည္။

သို့ေသာ္ သူအသက္ရွင္ခြင္႕ရခဲ႕ေသာ ကာလတစ္ေလွ်ာက္ သူ က်င္လည္ရာ ပတ္၀န္းက်င္ ကမၻာငယ္
ကိုေတာ့ စြမ္းႏုိင္သမွ် စိမ္းလန္း ေအာင္ျပဳခဲ့သည္။ စိမ္း လန္းေစလုိ ပြားစည္း ေစလုိေသာ ေစတနာအခံ
လည္း သူ႔၌ ထက္သန္စြာ ရွိခဲ့သည္။ သည္အခ်က္ႏွင့္ပင္ သူသည္ ခ်စ္ေသာ ဤကမၻာေျမေပၚမွ တိတ္တ
ဆိတ္ ေခါင္းၿမီး ၿခံဳကာ ထြက္ခြာ သြားသင့္သူ တစ္ဦး မဟုတ္သည္မွာ ေသခ်ာသည္။ သူ႔ကိုယ္ေပၚမွာ ပုရြက္
ဆိတ္ တစ္ေကာင္စာမွ် လေရာင္ မသာႏုိင္ခဲ့တာကိုေတာ့ျဖင့္ ေလာက ေစာင့္ၾကပ္နတ္ အေပါင္းတုိ႔အား
ၿငိဳျငင္ ခ်င္မိသည္” တဲ့။

ကဲ ၾကည္႕ပါ။ ေမာင္ရင့္မာသည္ အက္ေဆး ဆရာပီပီ သူေျပာခ်င္သည္ကို သိမ္သိမ္ေမြ႔ေမြ႔ေလး ေျပာျပ
သြားပါ၏။ ေရြးစရာေလးေတြလည္း ခ်န္ထား ခဲ့ပါ၏။
“မငိုဖူးေသာ မ်က္လံုးမ်ား” တြင္လည္း ထုိကဲ့သို႔ပင္ ျဖစ္ပါသည္။ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ တစ္သက္တစ္ခါ မစဥ္းစားမိခဲ႕ေသာ အေၾကာင္းအရာေလး တစ္ခုကို ေထာက္ျပ သြားခဲ့ပါသည္။ သားျဖစ္သူ ဆယ္
တန္းကို ႏွစ္ဘာသာျဖင့္ ေအာင္၍ ၀မ္းေျမာက္ ေပ်ာ္ရႊင္ ေနၾကရခ်ိန္တြင္ အစ္မ ျဖစ္သူက သံုးဘာသာပဲ
ဂုဏ္ထူး ရ၍ ငိုေနသည္။ တစ္ဖက္တြင္ ဘာသာစံု အမွတ္ ၇၀ မျပည့္သျဖင့္ ဖခင္က သားအား မေက်မ
နပ္ အျပစ္ဖုိ႔ ေနခ်ိန္တြင္ စာေမးပြဲက်ေသာ သားအေပၚ ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး လက္ခံေနေသာ ဖခင္ကို
လည္းေရးျပသည္။ ေအာင္ျမင္သူတုိ႔ ဂုဏ္ျပဳပဲြတြင္ စကားေျပာခြင့္ ရ၍ ျပင္ဆင္ေနခ်ိန္ မိတ္ေဆြ တစ္
ဦးက စစ္သားႀကီး မက္အာသာ၏ A Solider For His Son ကဗ်ာကိုထည့္ေျပာရန္ ေျပာလာသည္။
“ဖခင္ တစ္ေယာက္က သူ႔သားကို ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ အလုိ ဆႏၵေတြေပါ့ဗ်ာ။ အမွတ္တမဲ့ဆုိ ဖေအက သားကို
က်ိန္ဆဲ ေနသလိုပဲဗ်” ဟူ လည္း မိတ္ေဆြက ကဗ်ာသေဘာကို ရွင္းျပသည္။

“--- သံဆူးဖိေနာင့္မ်ား ရွိရာ စိန္ေခၚမႈမ်ား၊ တြန္းထိုးဖိႏွိပ္မႈမ်ား ရွိရာသုိ႔သာ ေဆာင္ၾကဥ္းေတာ္မူပါ။
သူ႔အား မုန္တုိင္းထဲမွာ မားမားရပ္ဖုိ႔ သင္ၾကား ေပးေတာ္မူပါ”
စစ္သားအုိႀကီးသည္ သူ႔သားကို Privi Ledged Child မျဖစ္ေစခ်င္ပါ။ ထုိေၾကာင့္လည္း သားကို ပန္းေမြ႔ရာေပၚသို႔ မပစ္တင္။ ဆူးခင္းလမ္းကိုသာ ေလွ်ာက္လွမ္း ေစခ်င္သည္။ အက္ေဆး ဆရာကေတာ့ ထုိကဗ်ာကို ဖတ္ၿပီး ၾကက္သီး တျဖန္းျဖန္း ထမိသည္ဟုဆုိသည္။

ပထမ၊ ဒုတိယ၊ တတိယ တစ္မွ တစ္ဆယ္ရခဲ့ၾက သူမ်ားကို ဂုဏ္ျပဳခ်ီးက်ဴး ၾကသူတုိင္း က်န္လူ ကိုးဆယ္
တုိ႔၏ စိတ္ခံစားမႈကို စဥ္းစားမိ ၾကပါ၏ေလာ။ ထုိလူ ကိုးဆယ္စံမီ၊ တန္းမီ ျဖစ္လာေစရန္ မည္သို႔ ျပဳလုပ္
ၾကရမည္ ဟူ၍ေကာ စဥ္းစား ၾကည့္ၾကဖူးပါသလား။ ေမာင္ရင့္မာသည္ ႐ံႈးနိမ့္ျခင္း၌ သင္ယူ မွတ္သားစ
ရာ ရွိသည္ကို သိသည္။ အမ်ား ႐ံႈးနိမ့္ျခင္းသည္ ႐ံႈးနိမ့္ျခင္းဟုလည္း သိသည္။ ထိုေၾကာင့္လည္း “မငိုဖူး
ေသာ မ်က္လံုးမ်ား” ကို ေရးဖဲြ႔သည္ဟု ကြၽန္ေတာ္ထင္သည္။
(၃)
“၀န္ခ်ေတာင္” ႏွင့္ ရသစာတမ္းမ်ား” တြင္ ေမာင္ရင့္မာသည္ သူ၏ ဘ၀ ျဖတ္သန္းမႈထဲမွ ေရးစရာ အကြက္ကေလး မ်ားကို ထုတ္ယူၿပီး အက္ေဆးမ်ား ေရး သည္။ ေဆာင္းခိုငွက္ “ေမ့ပင္ စိုက္သူမ်ား”
“သမီးေလးအတြက္ ထီးကေလးတစ္လက္”“မိႈင္းညိ့ဳေသာ သုသာန္ကေလးဆီသို႔” “ေရနည္းနည္း
အိုးေသးေသး” “လမ္းၾကားထဲ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္” တုိ႔သည္ သူ႔ဘ၀ ျဖတ္သန္းမႈထဲမွ ထုတ္ယူၿပီး
စာေရးသူ၏ ခံစားမႈအေတြးအျမင္ကို ေရးဖဲြ႔ထားေသာအက္ေဆးမ်ား ျဖစ္ပါသည္။

The woods are lovely, dark and deep
But I have promises to keep
Many miles to go before I sleep.
Many miles to go before I sleep.

ေရာဘတ္ဖေရာ့စ္တ္၏ ကဗ်ာ အပိုင္းအစေလးႏွင့္ “ေတာတန္းအလြန္” ကို စဖြင့္သည္။
ညိဳ႕ဆုိင္း နက္႐ိႈင္း ေတာတန္းကျဖင့္ လွပါရဲ႕။
ဒါေပမယ့္ ငါ့မွာ တည္ရမယ့္ ကတိေတြနဲ႔ပါလား။
မအိပ္ခင္ သြားရဦးမယ့္ ခရီး မုိင္ေတြနဲ႔ ပါလား။
ႏွင္ရမည့္ ခရီး။ တည္ရမည့္ ကတိ။ ထမ္းရမည့္ တာ၀န္ေတြကို ကုိးကားၿပီး ကဗ်ာ ဆရာေလး၊ မယ္ဒလင္
သမား၊ အၿငိမ္းစား ၀န္ထမ္း အစ္ကို စာေရးဆရာ တုိ႔အေၾကာင္းကို ေရးဖဲြ႔ျပသည္။ ၾကည္ႏူး ဆြတ္ျမ
ခံစားရခြင့္ ဆုိသည္ကလည္း ဘ၀မွာ အစဥ္ ထာ၀ရ “ရၿမဲရ” တတ္ေသာ အရာ မဟုတ္ပါေခ်။
သစ္ရိပ္ေ၀ေ၀၊ ေတာတန္း ေအးေအး၊ ညေနေႏြးေႏြး၊ ပန္းျမေမႊးေမႊးတို႔ သာရွိသည့္ သီးျခား ျဖစ္ေသာ ကမၻာေလးထဲ ၾကာေတာင့္ ၾကာရွည္ လြင့္ေမ်ာ မိန္းမူးေနလုိ႔ မျဖစ္။ သားသမီးက အမိအဖအေပၚ တည္
ရမယ့္ ကတိ၊ မိတ္ေဆြ ေရာင္းရင္းက သူ႔ အေပါင္းအသင္း ရဲေဘာ္ရဲဘက္တုိ႔ အေပၚ တည္ရမည့္ ကတိ၊ အိမ္ဦးနတ္က သူ႔မိသားစု အေပၚ တည္ရမည့္ ကတိ၊ ႏုိင္ငံသားတစ္ေယာက္က သူ႔တုိင္းႏုိင္ငံ အေပၚ
တည္ရမည့္ ကတိ။ အဲဒီ ကတိေတြကို ေမ့ေလ်ာ့ ပစ္ပယ္၍ ေတာတန္း နံေဘး၊ မည္မွ်ၾကာရွည္ ရပ္ၾကည့္ ေငးေမာလြင့္ေမ်ာေနႏိုင္ပါမည္နည္း။ ထူးျခား ကံေကာင္းေသာ လူသားအခ့်ဳိသာလွ်င္ သူတုိ႔
တည္ရမည့္ ကတိေတြကို သူတုိ႔ ခ်စ္ေသာ ေတာတန္းကေလး၌ သိမ္းျမဳပ္ထားႏုိင္ကာ ေတာတန္း
ကေလးကို အစဥ္ထာ၀ရ ဖက္ေပြ႔ ၾကည္ႏူးေနဖုိ႔ အခြင့္ ရၾကသည္။ အက္ေဆး ဆရာက သူေျပာလုိေသာ အခ်က္ကို ဆက္၍ ေျပာသည္။

“တစ္ခုပဲ ရွိသည္။ စိမ္းဖန္႔ စိုလက္ေသာ ေတာတန္း နံေဘး၌ ၾကာရွည္ၾကာေမ်ာ ေနလုိေဇာျဖင့္ တည္ရမည့္ ကတိေတြကို “ထိုးေကြၽး” မပစ္သင့္ဟု ကြၽန္ေတာ္ထင္ပါသည္” တဲ့။
ကတိဖ်က္သူ၊ ကတိပ်က္သူတုိ႔ ဘ၀ျဖင့္ ဘ၀တစ္ခုကို ရွင္သန္ေနလုိ စိတ္မရွိေၾကာင္း သူ႔အက္ေဆးတြင္
ထင္ရွား ေပၚလြင္ေနပါ၏။

(၄)
ရသစာတမ္း ဟူသည္ စာတမ္းရွင္က သူခံစား ေနရေသာ ေ၀ဒနာကို စာဖတ္ သူအား မွ်ေ၀ေပးရန္ တာ၀န္
ရွိပါ၏။ ၀တၴဳ တစ္ပုဒ္ကဲ့သုိ့ ဇာတ္လမ္းဇာတ္ကြက္၊ အဆင္းအတက္၊ အခက္အေျဖ မရွိေသာ္လည္း စာဖတ္
သူအား ေတြးေတာဆင္ျခင္စရာ၊ ခံစားနားလည္စရာမ်ား ေ၀မွ်ေပးရာတြင္ ၀တၴဳထက္ပို၍လြတ္လပ္ပါ၏။

ေမာင္ရင္႕မာ (ေက်ာင္းကုန္း)၏ “၀န္ခ်ေတာင္ႏွင့္ ရသစာတမ္းမ်ား” ကို ဖတ္ၾကည့္ပါ။ ႏိႈက္ယူခံစား ၾကည့္
ေသာ အခါ ဆင္ျခင္စဥ္းစားစရာ အေတြးအျမင္ မ်ားကို ရွာေဖြေတြ႔ရွိ လာပါလိမ့္မည္။ ဆရာႀကီး စိန္ေဗဒါႀကီး ေျပာသလုိ ေျပာရလွ်င္
“ေမာင္ရင့္မာသည္ သူမ်ားကို မၿပိဳင္ ပါ။ မေန႔က ေမာင္ရင့္မာကို သည္ေန႔ ေမာင္ရင့္မာက အႏုိင္ရေအာင္ ၿပိဳင္ေနျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္” ဟု။


တင့္ခိုင္
ေပဖူးလႊာမဂၢဇင္းမွ ကူးယူေဖၚျပပါသည္။

ဖတ္ဖို႔ ေရွ႕တြင္ရွိေသးသည္-ႏွိပ္ပါ....